Uyandım
Bambuların ardında içimi yakan yaşamı bıraktım geride
Soğuk bir pikenin içinde kaybolmak
Gündüzün karanlık ışıklarında
Her günün başlangıcının bitiminde
Bulunmamış senlere ağlamaya değerdi
Uyandım
Her sabah aynı sabahı yaşamaktan korkmaz olmaya sevindim
Her sabahın aynı sabah olacağını anlayıp
Seni özlemeye son veremeyecek olmayı bilmek de
Güzeldi
Sonsuz bir uyku ile narkozlaşmaya
Hatta hiç uyanamayacaklarıma hazırdım
Ayakta durduğum anlar farklı mıydı?
Çıkışa her vardım dediğimde
Yokluğunu keşfettim
Kendimi çok konuşurken
Asla yakın olmamışların da
Uzaklarında buldum
Başka bir yolda başka bir yürekte beni beklersin sanmıştım
Başka bir yol olmayacak kadar çıkmazdı sokaklar
Başka birinde bekleyemeyecek kadar unutulmuştu yüzüm
Soğuk pikenin içinde yastığıma sarılmış
Bir rüya istemiştim
İçinde ben olan
Uyanmak istedim
Gözümü alamadığım ışıklara
İçinde sen olmayan günlere
Uyandım
Hiç istemedim
Çünkü hala
Seni seviyorum